Het hertogelijk huis Arenberg biedt voor de vroegmoderne tijd en de lange negentiende eeuw wellicht het beste voorbeeld van een supranationale Europese adelsdynastie. De hertogen waren vooral gegoed in de voormalige Bourgondische Nederlanden, maar hun hoogste en belangrijkste titel stamde uit het Heilige Roomse Rijk. In de Habsburgse monarchie en in Frankrijk vestigden zich zijlijnen. Het boek beschouwt de verschillende daaraan verbonden politieke, sociale en culturele identiteiten over het einde van het Ancien Régime respectievelijk het Heilige Roomse Rijk heen: van autonome rijksvorsten, heren van meerdere Rijnlandse kleine territoria, die tegelijk Nederlandse aristocraten waren, tot grootgrondbezitters in het noordwesten van Duitsland, die echter verbonden bleven met Brussel, Wenen en uiteindelijk ook Berlijn. De Eerste Wereldoorlog schiep hiervoor een onoplosbare conflictsituatie.

• Europese adelgeschiedenis in een Duits perspectief van de “lange duur”: hoe veranderden identiteiten tussen staten en naties, over “breuklijnen” heen?
• Regionale verankering in het Rijnland, Westfalen en Nedersaksen van een Europese dynastie. Hoe functioneerde vorstelijke heerschappij en welke uitwerking had zij?
• Bij wijze van voorbeeld wordt het lot van een klein territorium in het Heilige Roomse Rijk weergegeven, zijn functionaliteit en ook zijn disfunctionaliteit.